تبليغاتX
آسمونی ها

آسمونی ها

قصه ي ِ دختراي ِننه دريا

 

يكي بوديكي نبود.

جزخداهيچ چي نبود

زير ِ اين تاق ِ كبود٬

نه ستاره

           نه سرود.

عموصحرا٬ تپلي

بادوتالپ گلي

پاودست اِش كوچولو

ريش وروح اِش دوقلو

چپق اِش خالي وسرد

                    دلك اِش درياي ِ درد٬

درباغو بسه بود

دَم باغ نشسه بود:

 

«- عموصحرا!پسرات كو؟»

«- لب ِدريان پسرام.

    دختراي ننه درياروخاطرخوان پسرام.

    طفليا ٬ تنگ ِكلاغ پر٬ پاكشون

    خسته ومرده٬ ميان

    ازسرمزرعه شون.

    تن ِشون خسه ي ِكار

    دل ِشون مرده ي ِزار

    دساشون پينه تَرَ ك

    لباساشون نَمَدَك

    پاهاشون لخت وپتي

    كج كلاشون نمدي٬

    مي شينن بادل ِتنگ

    لب ِدرياسرسنگ.

    طفلياشب تاسحرگريه كنون

    خوابوازچشم به دردوخته شون پس مي رونن

    توي ِدرياي ِنمور

    مي ريزن اشكاي ِشور

    مي خونن – آخ كه چه دل دوزوچه دل سوزمي خونن!-:»

 

«- دختراي ِننه دريا!كومه مون سردوسياس

    چش ِاميدِمون اول به خدا٬بعدبه شماس .

 

كوره هاسردشدن

سبزه هازردشدن

خنده هادردشدن.

 

ازسرتپه٬ شبا

شيهه ي ِ اسباي ِگاري نمياد٬

ازدل ِبيشه٬ غروب

چهچههِ ساروقناري نمياد٬

ديگه ازشهرسرود

تك سواري نمياد.

 

ديگه مهتاب نمياد

كرم شبتاب نمياد.

بركت ازكومه رفت

رستم ازشاهنومه رفت.

 

توهواوقتي كه برق مي جَه وبارون مي كنه

كمون ِ رنگه به رنگش ديگه بيرون نمياد٬

روزمين وقتي كه ديب دنياروپرخون مي كنه

سواررخش قشنگش ديگه ميدون نمياد.

 

شباشب نيس ديگه٬ يخ دونه غمه

عنكبوتاي سياشب توهواتارمي تنه.

 

ديگه شب مرواري دوزون نمي شه

آسمون مثل قديم شب ها چراغون نمي شه.

 

غصه ي كوچيك سردي مث اشك

جاي هرستاره سوسومي زنه٬

سرهرشاخه خشك

ازسحرتادل شب جغده كه هوهومي زنه.

دلاازغصه سياس

آخه پس خونه ي خورشيدكجاس؟

قفله؟ بازش مي كنيم!

قهره؟ نازش مي كنيم!

مي كشيم منت شو

مي خريم همت شو!

مگه زوره؟ به خداهيچكي به تاريكي ي شب تن نمي ده!

موش كورم كه مي گن دشمن نوره٬  به تيغ تاريكي گردن نمي ده!

دختراي ننه دريا!روزمين عشق نمونده

خيلي وخ پيش باروبنديل شوبست خونه تكونده  

 

ديگه دل مثل قديم عاشق وشيدا نمي شه

توكتابم ديگه اون جورچيزاپيدانمي شه.

 

دنيازندون شده: نه عشق٬ نه اميد٬ نه شور٬

برهوتي شده دنياكه تاچش كارمي كنه مرده س وگور.

 

نه اميدي – چه اميدي ؟ به خداحيف اميد!- 

نه چراغي – چه چراغي ؟ چيزه خوبي مي شه ديد!-

نه سلامي – چه سلامي ؟ همه خون تشنه هم!-

نه نشاطي – چه نشاطي ؟ مگه راهش مي ده غم!-

 

داش آكل٬ مردِ لوتي٬

ته خندق توي قوتي!

توي باغ بي بي جون

جم جمك٬ بلگه خزون!

 

ديگه ده مثل قديم نيس كه از آب دۥرمي گرفت

باغاش انگار باهاراازشكوفه گرمي گرفت.

 

آب به چشمه! حالارعيت سرآب خون مي كنه

واسه چارچيكه آب چل تاروبي جون مي كنه.

نعشامي گندن ومي پوسن وشالي مي سوزه

پاي دارقاتل بي چاره همون جورتوهواچش مي دوزه

 

-« چي مي جوره توهوا؟

     رفته توفكره خدا؟...»

 

-« نه برادر!تونخ ابره كه بارون بزه

شالي ازخشكي درآد٬ پوك نشادون بزنه:

اگه بارون بزنه!

آخ!اگه بارون بزنه!»

 

دختراي ننه دريا!دلمون سردوسياس

چش اميدمون اول به خدا بعدبه شماس.

 

اَزتون پوسته پيازي نمي خايم

خودتون بسه مونين٬ بقچه جاهازي نمي خايم.

 

چادريزدي وپاچين نداريم

زيره پامون حصيره٬ قالي وقارچين نداريم.

 

بذارين بركت جادوي شما

ده ويرونه روآباد بكنه

شبنم موي شما

جيگره تشنه مونوشادبكنه

شادي ازبوي شمامَس شه همين جابمونه

غم بره گريه كنون٬ خونه ي غم جابمونه...»

 

پسراي عموصحرا٬ لب درياي كبود

زيرابرومه ودود

شبوازرازسياپرمي كنن٬

توي درياي نمور

مي ريزن اشكاي شور

كاسه ي درياروپردۥرمي كنن.

 

دختراي ننه درياتَه آب

مي شينن مست وخراب.

 

نيمه عريون تن ِ شون

خزه ها پيرهن شون

تن شون هرم سراب

خنده شون غل غل آب

لب شون تنگ نمك

وصل شون خنده ي شك

دل شون درياي خون٬

پاي ديفاره خزه

مي خونن ضجه كنون:

«- پسراي عموصحرالبتون كاسه نبات

صدتاهجرون واسه وصل شماخمس و زكات!

درياازاشك شماشورشدورفت

بختمون ازدم دردورشدورفت.

رازعشقوسرصحرانريزين

اشكتون شوره تودريا نريزين!

اگه آب شوربشه دريابه زمين دَس نمي ده

ننه دريام ديگه ماروبه شماپس نمي ده.

ديگه اون وخ تاقيامت دل ماگنج غمه

اگه تاعمرداريم گريه كنيم بازم كمه.

پرده زنبوري ي دريا مي شه برج غم مون

عشق تون دق مي شه تاحشرمي شه هم دم مون!»

 

مگه ديفار خزه موش نداره؟

مگه موش گوش نداره؟- 

 

موش ديفارننه درياروخبردارمي كنه:

ننه دريا٬ كج وكوج

بددل ولوس ولجوج

جادودركارمي كنه.-

تاصداشون نرسه

لب درياي خزه

ازلج اِش غيه كشون ابراروبيدارمي كنه:

اسباي ابر سيا

توهوا شيهه كشون٬

بشكه ي خالي رعد

روي بوم آسمون.

آسمون٬ غرومب غرومب!

طبل آتيش٬ دودودومب!

نعره ي موج بلا

مي ره تا عرش خدا

صخره هاازخوشي فرياد مي زنن.

دختراازدل آب دادمي زنن:

 

«- پسراي عمو صحرا!

دل ماپيش شماس.

نكنه فكركنين

حقه زيره سرماس

ننه درياي حسود

كرده اين آتيش ودود!»

 

پسرا٬ حيف جزنعره ودل ريسه ي باد

هيچ صداي ديگه ئي

به گوشاشون نمياد!

غم شون سنگ صبور

كج كلاشون نمدك

نگاهشون خسته ودور

دل شون غصه ترَك

توسياهي٬ سوت وكور

گوش مي دن به موج سرد

مي ريزن اشكاي شور

توي درياي نمور...

 

جم جمك برق بلا

طبل آتيش تو هوا!

خيزخيزك موج عبوس

تادم عرش خدا!

نه ستاره نه سرود

لب درياي حسود

زيراين تاق كبود

جزخدا هيچ چي نبود

جزخداهيچ چي نبود!

 

 

+نوشته شده در چهارشنبه 3 مرداد1386ساعت11:15 قبل از ظهرتوسط (دختر آسمان) | |